عبد العظيم حسني اعتقادات خود را به حضرت هادي (ع ) عرضه داشت تا آنجا كه ( در شماره امامان پس از ذكر حضرت رضا عليه السلام ) گفت : سپس شما اي مولاي من ، حضرت فرمود : وپس از من فرزندم حسن ؛ ومردم نسبت به جانشين پس از او چگونه اند ؟ عرض كرد : براي چه مولاي من ؟ حضرت فرمود : براي اينكه شخص وي ديده نشود ( وازديدگان غايب شود ) وحرام است كه او را به اسمش ياد كننده (م ح م د) تا اينكه خروج كرده وزمين را پر از عدل وداد نمايد چنانكه پر از ظلم وجور شده است ( كمال الدين وتمام النعمه ، ج 2 ، ص 379 ، ح1)

اين مرد پيش از نماز صبح به خاك مي رود

احمد بن يحيي روايت مي كند كه : ما در (سامره ) در همسايگي حضرت هادي (ع) بوديم ، وشبها با هم مي نشستيم صحبت مي كرديم . شبي بر در خانه  آن حضرت نشسته بوديم كه يكي از فرماندهان لشگر ، خلعتهايي با خود داشت و با عده زيادي از فرماندهان پادگان ومستخدمين وديگران از خانه سلطان مي آمد وقتي كه به ما رسيد حضرت بلند شده وسلام واحترامش كرد وچون گذشت فرمود : اين مرد به اين وضع خود شادمان است در صورتي كه پيش از نماز صبح به خاك مي رود . ما از اين حرف تعجب كرديم واز حضور وي برخاستيم وبا خود گفتيم : اين علم غيب است ، وسه نفر با هم تعهد كرديم كه اگر اين خبر دروغ در آمد او را بكشيم واز دستش راحت شويم .
صبح ، بعد از نماز در خانه بودم كه صداي هياهوي جمعيت را شنيدم . رفتم جلوي در خانه ديدم عده زيادي از لشگريان وغيره اند ومي گويند : فلان كس ديشب مُرد . چون در حال مستي از جايي به جايي ديگر مي رفته كه افتاد وگردنش شكست . گفتم : اشهد ان لا اله الاّ الله . رفتم به تماشا وديدم همان نحو كه حضرت فرمود : مُرده است وآنجا بودم تا به خاكش سپردند وبرگشتم وهمه از اين واقعه در شگفت بوديم ( اثبات الهداة ج 6 ص 260)

چنين گماني نكن؟