("الارشاد"، شيخ مفيد، ص232)

با تشكر از كنيز امام زمان(عج)

در زيارت ناحيه مقدسه آمده است: "فلما رأين النساء جوادك مخزيّا ... برزن من الخدور ناشرات الشعور، علي الخدود لاطمات وبالعويل ناحيات"

زنان چون اسب زخم خورده تو را ديدند ... از پشت پرده ها بيرون آمدند و در حالي كه موهاي خود را پريشان كرد، به صورت مي زدند و با صداي بلند نوحه مي كردند.("كامل الزيارات"، ص260 و 261)

دانلود (پس از كليك بر روی Download filروي دانلود در قسمت Mp3 Ine  كليك كنيد)

نظرات خودتونو در مورد دانلود در قسمت  Add your comment درج کنید

شيخ طوسي از امام صادق(ع) نقل كرده كه فرمودند: "لاشئ في اللطم علي الخدود سوي الإستغفار والتوبه، وقد شققن الجيوب ولطمن الخدود الفاطميات علي الحسين بن علي(ع) وعلي مثله تلطم الخدود وتشقّ الجيوب" يعني چيزي در زدن بر صورت به جز استغفار و توبه نيست؛ و زنان فاطمي در سوگ حسين بن علي(ع) گريبان چاك داده و به صورت زدند، و بر مثل حسين بايد به صورت زده و گريبان چاك داد.("تهذيب الاحكام"، ج8، ص325)

با تشكر از كنيز امام زمان (عج)

امام صادق(ع) درباره جزع در عزا فرمودند: "كل جزع و بكاء مكروه سوي الجزع و البكاء علي الحسين(ع)." هر گونه جزع و گريه جايز نيست مگر جزع و گريه براي امام حسين (ع) (بحارالانوار، ج44، ص280)

كليني به سند خود از جابر نقل مي كند كه به امام باقر(ع) عرض كرد: جزع چيست؟ حضرت فرمودند: "أشد الجزع اصراخ بالويل و العويل و لطم الوجه و الصدر ..." شديدترين جزع، فرياد واويلا و صيحه و زدن به صورت و سينه است...("وسائل الشيعه"، ج2، ص 915)

دانلود (پس از كليك بر روی Download filروي دانلود در قسمت Mp3 Ine  كليك كنيد)

نظرات خودتونو در مورد دانلود در قسمت  Add your comment درج کنید

 كسي كه متذكر مصايب ما شود و به جهت ستم هاي كه بر ما وارد شد گريه كند، در روز قيامت با ما خواهد بود و مقام و درجه ما را خواهند داشت؛ و كسي كه مصيبت هاي ما را بيان كند و خود بگريد و ديگران را بگرياند، در روزي كه همه چشم ها گريان است، چشم او نگريد؛ و هر كس در مجلسي بنشيد كه در آن مجلس، امر ما را زنده مي كنند، روزي كه قلب ها مي ميرند، قلب او نخواهد مرد.(همان، ص278

سلام

برنامه دهه اول محرم مکتب الحسین(ع)(حمید رضا علیمی)

قافله عزاداری:

دوشنبه۱۷/۱۰/۸۶       مبدا :میدان شهدا   مقصد : میدان انقلاب

سه شنبه۱۸/۱۰/۸۶    مبدا : پل بزرگمهر    مقصد : چهار راه عسکریه (اول خیابان ولیعصر)

چهارشنبه ۱۹/۱۰/۸۶  مبدا : دروازه شیراز   مقصد : جلفا( بیت العباس(س))

ساعت :۲:۳۰

برنامه های شبهای محرم

مکان : خیابان میر - حد فاصل پل شیخ صدوق و چهار راه نظر ( مکتب الحسین ع)

زمان : از شام جمعه دوم محرم ۲۱/۱۰/۸۶ تا شام عاشورا ساعت ۸ شب

برنامه روز تاسوعا

مكان:اصفهان- سه راه نظر- خيابان وحيد - امام زاده محمد

زمان: روز تاسوعا از ساعت ۱۰ صبح تا اذان ظهر

برنامه روز عاشورا (خیمیه سوزی)

مکان : خیابان میر - حد فاصل پل شیخ صدوق و چهار راه نظر ( مکتب الحسین ع)

زمان : عصر عاشورا بعد نماز ظهر و عصر

التماس دعا

---------------------------------------------------------------------------------------------------

بسم رب الحسین
در مسیر لحظه ها چون غبار از کوچه باغ خاطره هایم می گذشتم و خاطرات روزها وشبهای بیهوده ام را در تنگنای فراموشی ته نشین می کردم .آرام آرام می رفتم اما به انتهایی که می دانستم
جز تاریکی چیزی نیست.همیشه های زندگی ام در تکرار می گذشت تکرار روزها وشبهای بی حاصل
ارمغان خشکسالی عاطفه برایم کویری بود که ذره ذره سبزی وجودم را فرا می گرفت.
دیگر خسته از این ذهن همیشه ابری که گویی خیال بارش نداشت در سودای نزول باران بودم
وجود مه آلودم شالوده ای از احساس گرد آلود بود.عاقبت در انتهای آخرین روز ابری باران پاکی
بر سرزمین وجودم وشاخه شاخه آرزوهایم بارید
آری... بارانی پاک وزیبا بر وجودم بارید ومرا از این جسم خسته و افسرده رها ساخت
آن روز روز بزرگی بود روزی که دل مردهء من جان تازه ای گرفت
پرهیاهو وبانشاط به اطرافم نگاه می کردم...در انتظار بودم...در انتظار سرزمینی نورانی...
سرزمینی پاک ..از دور هویداست...نوری را میبینم که مرا به طرف خود می کشاند ومن بی اراده
به طرف آن در حرکتم با قلبی سرشار از عشق وسرور

نمی دانم چیست... اما هر چه که هست زیباست ...
نزدیک ونزدیکترشدم...خدای من ..حرم حسینه... حرم حسین شاه عالمین...باورم نمی شه..باورم نمی شه..
پاهای ناقابل من خاک پاک کربلا را لمس کرده...چشمان ناقابلم بارگاه ملکوتی حسین را تماشا کرده ...
ودستان بی ارزشم ضریح ارزشمند حسین را در آغوش کشیده ...بی اختیار اشکهایم روانه شدند...
احساس عجیبی دارم... این چه حسیست ...چه حسیست که مرا چنین دگرگون ساخته...میخواهم تا ابد آنجا بمانم
و برای ارباب غریبم خون گریه کنم.....احساس می کنم پر در آورده ام ومیخواهم پرواز کنم....صدای روضهء عباس
گوشم را نوازش میدهد ...فرشتگان دور حرم طواف می کنن ومن نظاره گر آنهام .....خدایا این عشق است؟....اما
چه عشقی؟ ....نه از عشق بالا تراست ...نامی برایش نی یابم....خدایا تو مرا عاشق کردی ...تو وجود خسته و
بی ارزش مرا آرامش بخشیدی.....با نام حسین...با یاد حسین ..با عشق حسین...
.حالا دیگر راهم را یافته ام و احساس بیهودگی نمی کنم
حالادیگر می خواهم تا آخر عمرم کنیزییش کنم ودرمقابل چشمان اربابم جان دهم
خدایا تو را سپاس به خاطر مهربانیت ...خدایا تو را سپاس به خاطر خوبیهایت....وتورا سپاس به خاطر
اینکه مرا با حسین آشنا کردی .....و حسین جان تو را سپاس که مرا پذیرفتی.....
حالا دیگر جانم را خواهم دادو به آرامش خواهم رسید..........

با تشکر از زهرا خانم که این مطلبو برامون فرستادن